Czy kobiety wolą brunetów czy blondynów? Co naprawdę wynika z badań?

Zaktualizowano: 12 października, 2026

Czy kobiety wolą brunetów, czy blondynów? W części badań ankietowych kobiety częściej wskazują włosy brązowe niż blond, ale nie ma podstaw, by uznać ten wynik za regułę dotyczącą wszystkich kobiet i ich rzeczywistych wyborów partnerskich. W niektórych eksperymentach określony kolor wpływał na ocenę wyglądu lub pierwsze wrażenie, ale wyniki zależały od sposobu badania, wieku ocenianej osoby i innych cech jej wyglądu. Co więcej, znaczna część dostępnych badań dotyczy atrakcyjności kobiet ocenianych przez mężczyzn. Nie można więc automatycznie przenosić ich wyników na preferencje kobiet wobec brunetów i blondynów.

Co właściwie oznacza pytanie o preferencję wobec brunetów i blondynów?

Pytanie o to, czy kobiety wolą brunetów, czy blondynów, wydaje się proste, dopóki nie spróbujemy ustalić, co dokładnie oznacza słowo „wolą”. Jedna kobieta może zadeklarować, że podobają jej się mężczyźni o ciemnych włosach, ale na zdjęciu wyżej ocenić atrakcyjność konkretnego blondyna. Inna może zwracać uwagę na jasne włosy podczas pierwszego spotkania, choć kolor fryzury nie odgrywa dla niej większej roli przy wyborze partnera. Jeszcze inna nie ma sprecyzowanych upodobań dotyczących włosów, a jej zainteresowanie zależy przede wszystkim od całego wyglądu i cech poznanej osoby. Każda z tych sytuacji opisuje nieco inne znaczenie preferencji. Połączenie ich w jedną kategorię prowadziłoby do wniosku, że kobiety zachowują się niekonsekwentnie, chociaż w rzeczywistości zmienia się samo kryterium oceny. Deklarowana sympatia do określonego wyglądu nie musi przekładać się na rzeczywisty wybór partnera.

W badaniach psychologicznych preferencja może oznaczać odpowiedź na pytanie ankietowe, przyznanie punktów fotografii, wybranie jednej z kilku przedstawionych twarzy albo okazanie zainteresowania podczas kontaktu społecznego. Te sposoby pomiaru nie są równoważne. Ankieta pozwala ustalić, jaki wygląd uczestniczka uważa za atrakcyjny lub zgodny ze swoim gustem, ale nie pokazuje, jak zachowałaby się podczas spotkania z konkretnym mężczyzną. Ocena zdjęcia mówi więcej o reakcji na przedstawioną osobę, choć jej wynik może zależeć również od wyrazu twarzy, fryzury czy oświetlenia. Wybór pomiędzy dwoma fotografiami jest z kolei decyzją ograniczoną do dostępnych możliwości, a nie odpowiednikiem poznawania potencjalnych partnerów. Nawet zainteresowanie okazane w krótkiej interakcji nie przesądza, czy znajomość przerodziłaby się w randkę lub związek.

Istotne jest również rozróżnienie między atrakcyjnością fizyczną a oceną przydatności danej osoby jako potencjalnego partnera. Mężczyzna może zostać uznany za przystojnego, nie wzbudzając jednocześnie zainteresowania romantycznego. Kobieta może też dostrzegać cechy wyglądu, które nie odpowiadają jej deklarowanemu ideałowi, a mimo to chcieć bliżej poznać daną osobę. Wynik eksperymentu, w którym jeden kolor włosów otrzymał wyższe oceny, dotyczy zatem konkretnej reakcji uczestniczek. Sam w sobie nie odpowiada na pytanie, którego mężczyznę wybrałyby jako partnera.

Jakiego rodzaju dowody mogą odpowiedzieć na to pytanie?

Najłatwiej zbadać preferencje dotyczące koloru włosów za pomocą ankiety. Uczestniczki mogą wskazać, czy bardziej podobają im się bruneci, blondyni, czy mężczyźni o innych kolorach włosów. Taka metoda pozwala porównywać deklarowane upodobania, szczególnie gdy odpowiedzi zbierane są od odpowiednio dobranej grupy. Jej ograniczeniem jest jednak to, że respondentka mówi o swoim wyobrażeniu atrakcyjnego mężczyzny, a nie reaguje na rzeczywistą osobę. Odpowiedź może odzwierciedlać wcześniejsze doświadczenia, skojarzenia kulturowe albo wygląd konkretnego człowieka, którego ma na myśli. Nie wiadomo też, jak duże znaczenie respondentka przypisuje kolorowi włosów w porównaniu z pozostałymi cechami potencjalnego partnera.

Eksperymenty ze zdjęciami pozwalają dokładniej sprawdzić, jak sam kolor włosów wpływa na ocenę. Badacze mogą przedstawić uczestnikom różne wersje wizerunku tej samej osoby, zmieniając jedynie barwę włosów. Dzięki temu łatwiej oddzielić ocenę koloru od reakcji na kształt twarzy czy inne cechy fizyczne. Warunkiem jest jednak rzeczywiste zachowanie porównywalności fotografii. Jeśli blondyn jest przedstawiony na korzystniejszym zdjęciu niż brunet, różnica w ocenach może wynikać z wielu szczegółów niezwiązanych z włosami. Podobny problem pojawia się wtedy, gdy porównuje się różnych modeli, a nie odmienne wersje wyglądu jednej osoby. W takim przypadku trudno ustalić, czy uczestniczki reagują na barwę włosów, rysy twarzy, wiek, czy ogólną prezencję.

Badania obserwacyjne i eksperymenty prowadzone w sytuacjach społecznych mogą zbliżać się do rzeczywistych zachowań. Można w nich sprawdzać, czy określony wygląd wiąże się z większym zainteresowaniem, chęcią rozpoczęcia rozmowy albo pozytywną odpowiedzią na zaproszenie. Takie zachowanie jest bardziej konkretne niż ocena fotografii, ale nadal nie musi oznaczać zainteresowania związkiem. Dodatkowo w naturalnym otoczeniu trudniej kontrolować inne okoliczności, takie jak zachowanie badanej osoby, otoczenie czy sposób nawiązania kontaktu. Uzyskany wynik może więc lepiej odzwierciedlać rzeczywistą interakcję, a jednocześnie trudniej przypisać go wyłącznie kolorowi włosów.

Najważniejsze kryteria oceny wiarygodności badania można zestawić następująco:

Kryterium	Co należy sprawdzić?
Badana grupa	Czy ocen dokonywały kobiety i czy próba pozwala uogólniać wynik?
Kontrola wyglądu	Czy poza kolorem włosów pozostałe cechy były porównywalne?
Rodzaj pomiaru	Czy mierzono deklarację, atrakcyjność, zainteresowanie czy zachowanie?
Warunki badania	Czy sytuacja przypominała rzeczywiste poznawanie potencjalnego partnera?
Wielkość różnicy	Czy przewaga jednego koloru była duża i miała praktyczne znaczenie?
Powtarzalność	Czy podobny wynik uzyskano również w innych badaniach i grupach?

Co badania pokazują o wyborze brunetów i blondynów?

Dostępne wyniki nie wskazują na stabilną, uniwersalną przewagę brunetów ani blondynów w preferencjach kobiet. Eksperymenty dotyczące koloru włosów dostarczały różnych rezultatów: w niektórych korzystniej oceniano osoby o jasnych włosach, w innych osoby ciemnowłose, a część porównań nie wykazywała jednoznacznej różnicy. Nie należy jednak traktować tych ustaleń jak wyników jednego dużego głosowania, w którym można po prostu policzyć zwycięstwa poszczególnych kolorów. Badania różniły się uczestnikami, wyglądem ocenianych osób, procedurą i rodzajem zadawanego pytania. Wynik dotyczący oceny atrakcyjności fotografii nie mierzy dokładnie tego samego co zachowanie podczas krótkiego spotkania. Również różnice w ocenach społecznych cech danej osoby nie muszą odpowiadać różnicom w zainteresowaniu romantycznym. Bez porównywalnych danych nie można wiarygodnie określić ani wielkości ogólnego efektu, ani tego, który kolor włosów byłby korzystniejszy w codziennych relacjach.

Istnieją jednak badania, w których kobiet rzeczywiście pytano o preferowany kolor włosów mężczyzn. W publikacji Hinsza, Stoesser i Matza z 2013 roku w dwóch grupach studentek amerykańskich uczelni dominowały wskazania włosów brązowych: odpowiednio 66,5% i 68,1%. Jasne włosy wskazało 21,3% i 19,7%. To mocny sygnał dotyczący gustów badanych studentek, ale nie dowód, że podobną proporcję uzyskano by w reprezentatywnej próbie wszystkich kobiet.

Preferowany kolor włosów mężczyzny	Próba północna	Próba południowa
Brązowe	66,5%	68,1%
Blond	21,3%	19,7%
Czarne	9,2%	10,4%
Rude	1,9%	1,2%
Inne	1,0%	0,7%

Odsetki preferencji deklarowanych przez studentki dwóch uczelni w USA. Źródło: Hinsz, Stoesser i Matz (2013), tabela 2. Nie są to dane o faktycznych wyborach partnerów.

Warto wiedzieć, kto odpowiadał na pytania w badaniu z 2013 roku: wśród uczestników ankiet na North Dakota State University było 521 kobiet, a na Texas A&M University 595. „Próba północna” i „próba południowa” oznaczają więc lokalizacje dwóch amerykańskich uczelni, a nie podział wszystkich kobiet na świecie.

Dodatkowy kontekst przynosi niemiecka ankieta przeprowadzona w 2024 roku na zlecenie organizacji IKW: 40% respondentek najchętniej widziało u mężczyzn włosy brązowe, a 34% uznało kolor włosów płci przeciwnej za obojętny. W grupie kobiet w wieku 16–29 lat brązowe włosy wskazało 65%. Warto zestawić te wyniki z badaniem amerykańskim, ale nie wolno ich sumować ani traktować jako odsetka preferencji wszystkich kobiet na świecie. Co więcej, ankieta branżowa i recenzowane badanie akademickie mają odmienny charakter.

Jak czytać te wyniki? Ankietowane mogły wskazać ulubiony kolor włosów, ale deklaracja nie przesądza, czy wybrałyby konkretną osobę na partnera. W badaniu z 2013 roku „brązowe” i „czarne” stanowiły osobne kategorie, dlatego nie należy ich automatycznie łączyć bez wyjaśnienia. Badanie IKW przyniosło też wskazówkę dotyczącą wieku respondentek: 50% kobiet po 50. roku życia nie wskazywało ulubionego koloru włosów u innych osób. To wynik o deklarowanej wadze tej cechy, nie o doborze partnera.

Część badań nad atrakcyjnością włosów wskazuje na skojarzenia jasnego koloru z młodszym wyglądem. W określonych warunkach może to wpływać na ocenę przedstawionej osoby. Nie jest to jednak stały efekt występujący niezależnie od wieku modela i innych cech fizycznych. Istnieją też badania, w których brunetki otrzymywały korzystniejsze oceny atrakcyjności niż blondynki. Pokazuje to, że nawet w eksperymentalnych ocenach wyglądu kobiet nie obowiązuje prosta reguła, zgodnie z którą jasne włosy zawsze zwiększają atrakcyjność.

Właśnie tutaj pojawia się jedno z najważniejszych ograniczeń całej dyskusji. Znaczna część ustaleń dotyczących blond i ciemnych włosów pochodzi z badań, w których oceniano kobiety, a nie mężczyzn. Wynik pokazujący, że mężczyźni przypisują brunetkom określone cechy albo wyżej oceniają atrakcyjność blondynek w danej sytuacji, nie dowodzi, że kobiety kierują się analogicznymi zasadami podczas oceniania mężczyzn. Nie ma podstaw, by zakładać identyczne skojarzenia, wielkość efektu czy znaczenie koloru włosów dla obu płci. Takie przeniesienie wymagałoby osobnego potwierdzenia.

Badania pokazują ponadto, że kolor włosów może wpływać na przypisywane cechy społeczne. W niektórych eksperymentach osoby ciemnowłose, szczególnie brunetki, uzyskiwały korzystniejsze oceny inteligencji lub kompetencji. Jasne włosy bywały z kolei łączone z młodością, atrakcyjnością albo określonymi wyobrażeniami o osobowości. Są to jednak oceny obserwatorów, a nie wyniki testów rzeczywistych zdolności czy charakteru przedstawianych osób. Nie można na ich podstawie stwierdzić, że bruneci są bardziej inteligentni, a blondyni mają inne, obiektywnie określone cechy osobowości.

Co więcej, przypisywanie komuś pozytywnych cech nie musi oznaczać większej atrakcyjności romantycznej. Uczestniczka eksperymentu może uznać jednego mężczyznę za bardziej kompetentnego, a drugiego za przystojniejszego. Jeżeli badanie mierzy jedynie pierwszą z tych ocen, nie mówi nam, którego z nich wybrałaby na randkę. Podobnie większe zainteresowanie okazane podczas krótkiego kontaktu społecznego nie wystarcza do przewidywania późniejszych decyzji związkowych. Z tego względu dostępne ustalenia pozwalają mówić o możliwych różnicach w postrzeganiu wyglądu, ale nie rozstrzygają, czy kobiety jako grupa wybierają częściej blondynów, czy brunetów ze względu na sam kolor włosów.

Dlaczego wynik może zależeć od kontekstu i innych cech wyglądu?

Kolor włosów nie jest odbierany w oderwaniu od całego wyglądu człowieka. Ciemne włosy mogą tworzyć wyraźniejszy kontrast z jasną karnacją, podczas gdy jasne włosy inaczej współgrają z cerą, brwiami i rysami twarzy. W rezultacie zmiana barwy może wpływać na sposób postrzegania całej twarzy, nawet jeśli jej kształt pozostaje identyczny. Nie oznacza to jednak, że określony poziom kontrastu zawsze będzie oceniany korzystniej. Reakcja zależy od wyglądu konkretnej osoby i cech, które przyciągają uwagę obserwatora. Badanie wykazujące korzystniejszą ocenę ciemnej wersji włosów u jednego modela nie pozwala więc automatycznie przewidzieć podobnego wyniku u wszystkich mężczyzn.

Znaczenie może mieć również fryzura. Długość włosów, sposób ich ułożenia, objętość i widoczna kondycja zmieniają ogólne wrażenie estetyczne. Jeśli porównuje się blondyna z dłuższymi, starannie ułożonymi włosami i bruneta z krótką fryzurą, badane osoby otrzymują jednocześnie kilka różniących się bodźców. Uzyskana przewaga może dotyczyć fryzury, proporcji twarzy albo całego stylu, a nie samej barwy. Analogiczny problem występuje przy porównywaniu zdjęć wykonanych w różnym oświetleniu lub przedstawiających osoby w odmiennym wieku. Dobrze zaprojektowany eksperyment powinien ograniczać takie różnice, ale nawet wtedy jego wynik pozostaje związany z wykorzystanymi wizerunkami.

Wiek ocenianej osoby może dodatkowo zmieniać znaczenie koloru włosów. W części badań dotyczących wyglądu kobiet jasne włosy łączono z młodszym wyglądem, a obserwowany efekt zależał od wieku przedstawianych postaci. Nie ma jednak wystarczających podstaw, by określić, jak silnie podobna zależność występuje podczas oceniania mężczyzn przez kobiety. Nie można też przyjąć, że skojarzenie z młodością będzie zawsze zwiększało zainteresowanie romantyczne. Atrakcyjność fizyczna i postrzegana dojrzałość mogą być oceniane według różnych kryteriów, zależnie od sytuacji i rodzaju rozważanej relacji.

Kolejną niewiadomą jest znaczenie środowiska kulturowego. Kolor włosów może być odbierany inaczej w populacjach, w których jasne włosy są powszechne, niż tam, gdzie występują rzadziej. Na ocenę mogą wpływać także przekazy medialne i utrwalone skojarzenia dotyczące wyglądu. Są to możliwe wyjaśnienia rozbieżności, lecz dostępne ustalenia nie pozwalają precyzyjnie wskazać, jak silny jest udział każdego z tych czynników. Nie wiadomo również, czy podobne zależności utrzymują się w różnych grupach wieku i w naturalnych sytuacjach społecznych.

Co jest stereotypem, a co wynikiem badania?

W obiegowych opiniach blondynom i brunetom przypisuje się określone cechy charakteru, zachowania i atrakcyjności. Jasne włosy mogą przywoływać skojarzenia z młodością, lekkością lub mniej poważnym wizerunkiem, natomiast ciemne z dojrzałością, inteligencją i kompetencją. W przypadku kobiet znane są również stereotypy przedstawiające blondynki jako bardziej atrakcyjne lub kobiece, a brunetki jako bardziej kompetentne czy samodzielne. Takie wyobrażenia mogą funkcjonować w kulturze niezależnie od tego, czy odpowiadają rzeczywistym cechom konkretnych ludzi. Samo rozpowszechnienie przekonania nie jest dowodem jego prawdziwości.

Eksperyment może jednak sprawdzić, czy uczestnicy rzeczywiście przypisują określone cechy osobom o różnych kolorach włosów. Jeśli ten sam wizerunek po zmianie koloru otrzymuje inną ocenę inteligencji lub atrakcyjności, wynik wskazuje na zmianę postrzegania osoby. Nie potwierdza, że jej prawdziwe zdolności, osobowość lub zachowanie uległyby zmianie. Co równie ważne, wystąpienie stereotypowej oceny nie dowodzi automatycznie, że to właśnie stereotyp spowodował reakcję uczestnika. Do takiego rozstrzygnięcia potrzebne byłoby zbadanie mechanizmu prowadzącego od skojarzenia do konkretnej decyzji. Sam wynik oceny wyglądu nie wystarcza do ustalenia całego ciągu przyczynowego.

Stereotyp może również wpływać na sposób interpretowania codziennych sytuacji. Wyobraźmy sobie, że ktoś uważa brunetów za bardziej atrakcyjnych i następnie zauważa kilka par, w których mężczyzna ma ciemne włosy. Taka obserwacja może wydawać się potwierdzeniem wcześniejszego przekonania, mimo że nie znamy preferencji kobiet tworzących te pary ani powodów, dla których wybrały swoich partnerów. Jest to przykład hipotetyczny, pokazujący ograniczenie potocznego rozumowania. Nie mamy tu żadnego porównania z innymi parami ani informacji o tym, jak często występują poszczególne wybory.

Podobnie należy oceniać popularne twierdzenia, że kobiety wolą brunetów, ponieważ wyglądają poważniej, albo blondynów, ponieważ wydają się bardziej przystojni. Każde z nich zawiera kilka założeń: że dany kolor wywołuje określone skojarzenie, że skojarzenie podnosi atrakcyjność oraz że większa atrakcyjność prowadzi do wyboru partnera. Nawet jeśli badanie potwierdza pierwszy etap, nie oznacza to automatycznego potwierdzenia następnych.

Nie wiadomo wystarczająco dokładnie, jak rozpowszechnione są poszczególne stereotypy w różnych kulturach, jak zmieniają się wraz z wiekiem badanych ani w jakim stopniu wpływają na rzeczywiste zachowania romantyczne. Pojedyncze eksperymenty pokazujące korzystniejsze oceny brunetek niż blondynek dodatkowo podważają przekonanie, że jasne włosy zawsze zapewniają wyższą atrakcyjność. Nie można jednak wykorzystać ich do ustanowienia przeciwnego stereotypu, zgodnie z którym ciemne włosy są z natury korzystniejsze.

Jakie są granice uogólniania takich wyników?

Nawet poprawnie przeprowadzone badanie może mieć ograniczony zakres. Jeżeli uczestniczkami były kobiety w określonym wieku, pochodzące z jednego środowiska, nie wiadomo, czy ich odpowiedzi odpowiadają preferencjom kobiet z innych grup. Podobnie wynik uzyskany w jednym kraju nie musi powtórzyć się w innym, zwłaszcza gdy różnią się tam kulturowe skojarzenia z wyglądem. Reprezentatywność próby określa, jak szeroko można przenosić ustalenia, a nie wyłącznie to, czy wynik jest statystycznie wyraźny. Duża różnica w niewielkiej, specyficznej grupie nadal może mieć ograniczone znaczenie poza nią.

Nie mniej ważna jest różnica między warunkami eksperymentalnymi a codziennym doświadczeniem. Ocenianie fotografii pozwala skupić uwagę na wyglądzie, podczas gdy podczas rzeczywistego spotkania pojawiają się kolejne informacje o drugiej osobie. Dochodzą sposób prowadzenia rozmowy, zachowanie, wzajemne zainteresowanie i wiele innych okoliczności, których statyczny obraz nie przedstawia. Eksperyment może więc trafnie pokazywać reakcję na zdjęcie, nie odtwarzając pełnej sytuacji poznawania potencjalnego partnera. Nie czyni to jego wyniku bezwartościowym. Ogranicza jedynie zakres pytań, na które można za jego pomocą odpowiedzieć.

Kolejny problem wiąże się ze średnimi wynikami. Załóżmy hipotetycznie, że w pewnym badaniu bruneci otrzymują przeciętnie nieco wyższe oceny atrakcyjności niż blondyni. Nie wynikałoby z tego, że wszystkie uczestniczki preferują brunetów. Część mogłaby zdecydowanie wyżej oceniać blondynów, inne nie dostrzegałyby istotnej różnicy, a jeszcze inne reagowałyby głównie na pozostałe cechy fotografii. Średnia pokazuje tendencję w badanej grupie, ale nie ujawnia automatycznie pełnego zróżnicowania indywidualnych odpowiedzi. Bez znajomości wielkości efektu i rozkładu ocen trudno też określić, czy stwierdzona przewaga miałaby praktyczne znaczenie.

Ostrożności wymaga także samo przypisywanie przyczyny. Gdy badanie nie kontroluje długości włosów, wieku, fryzury, rysów twarzy i innych elementów wyglądu, obserwowana różnica może wynikać z ich łącznego oddziaływania. Nawet wyższa ocena atrakcyjności osób ciemnowłosych nie jest wówczas wystarczającym dowodem, że to właśnie ciemny kolor odpowiadał za wynik. Rozróżnienie współwystępowania cech od rzeczywistego wpływu jednej z nich ma podstawowe znaczenie przy interpretacji takich eksperymentów.

Jakie pytania nadal pozostają nierozstrzygnięte?

Największa luka dotyczy przejścia od ocen wyglądu do rzeczywistych decyzji romantycznych. Dostępne badania pozwalają analizować deklaracje, reakcje na fotografie i niektóre zachowania podczas krótkich kontaktów społecznych. Znacznie trudniej na ich podstawie ustalić, czy określony kolor włosów zwiększa prawdopodobieństwo wyboru partnera w naturalnych warunkach. Nie wiadomo też, czy ewentualna przewaga widoczna na początku znajomości utrzymuje się, gdy obie osoby lepiej się poznają. To dwa różne pytania badawcze, których nie powinno się rozstrzygać tym samym wynikiem.

Nie ma również wystarczająco spójnych danych pozwalających określić, jak duże są różnice w preferencjach kobiet wobec blondynów i brunetów. Nawet jeśli konkretne eksperymenty pokazują korzystniejszy wynik jednej kategorii, ich rezultatów nie można dowolnie łączyć, gdy stosowano odmienne skale, modele i procedury. Brakuje solidnej podstawy do podania jednej wartości procentowej opisującej ogólną przewagę określonego koloru włosów. Nie można też na tej podstawie wiarygodnie wskazać, jak duża część kobiet wybiera blondynów, a jaka brunetów w rzeczywistych relacjach.

Otwarte pozostają ponadto pytania o różnice między grupami uczestniczek. Własny kolor włosów osoby oceniającej, jej wiek, środowisko kulturowe i kontekst poszukiwania partnera mogą wiązać się z odmiennymi reakcjami. Pojedyncze badania sugerują, że niektóre preferencje mogą różnić się zależnie od cech respondenta i sytuacji. Nie wiadomo jednak, jak stabilne i powtarzalne są te zależności oraz czy występują w podobnej postaci w wielu populacjach. Nie należy więc zamieniać możliwego czynnika różnicującego w gotową regułę, na przykład stwierdzać, że kobiety w określonym wieku zawsze preferują dany kolor włosów.

Do pełniejszej odpowiedzi potrzebne byłyby badania, które kontrolują pozostałe cechy wyglądu, obejmują zróżnicowane grupy kobiet i oddzielają krótkotrwałą atrakcyjność od realnego zainteresowania romantycznego. Ważne byłoby również sprawdzenie, czy wynik powtarza się dla wielu różnych mężczyzn, zamiast zależeć od szczególnego wyglądu jednego modela. Dopiero połączenie porównywalnych ocen eksperymentalnych z obserwacją rzeczywistych decyzji pozwoliłoby lepiej ocenić praktyczne znaczenie koloru włosów.

Co te ustalenia znaczą dla codziennego myślenia o atrakcyjności?

Z punktu widzenia codziennych relacji kolor włosów można traktować jako jeden z elementów pierwszego wrażenia. Może zwrócić uwagę, współtworzyć ocenę wyglądu i uruchamiać określone skojarzenia. Nie ma jednak podstaw, aby przypisywać mu stałą przewagę nad innymi cechami albo uważać, że samodzielnie rozstrzyga o atrakcyjności mężczyzny. Osoba o ciemnych włosach może podobać się jednej kobiecie bardziej niż podobnie wyglądający blondyn, a u innej reakcja może być odwrotna. Nie musi to wynikać z żadnej sprzeczności. Indywidualne upodobania nie są obowiązane odpowiadać średnim wynikom uzyskiwanym w eksperymentach.

Ma to znaczenie także przy interpretowaniu zachowania innych osób. Jeśli blondyn wzbudza zainteresowanie podczas spotkania, nie wiadomo, jak dużą rolę odegrał jego kolor włosów. Nie można wykluczyć znaczenia fryzury, rysów twarzy, sposobu bycia czy przebiegu rozmowy. Podobnie sytuacja, w której brunet zostaje oceniony jako bardziej atrakcyjny na zdjęciu, nie mówi jeszcze nic pewnego o jego szansach na związek. Różnica w pierwszym wrażeniu nie jest równoznaczna z różnicą w powodzeniu romantycznym.

Praktyczna wskazówka: czy warto farbować włosy, by zwiększyć atrakcyjność?

Wyniki takich badań mają ograniczoną przydatność również przy podejmowaniu decyzji o własnym wyglądzie. Mężczyzna rozważający zmianę koloru włosów nie otrzymuje z nich wiarygodnej wskazówki, że przefarbowanie się na blond lub ciemny brąz zwiększy jego atrakcyjność dla kobiet jako grupy. Eksperyment oparty na określonych fotografiach nie pozwala przewidzieć, jak nowy kolor będzie współgrał z jego twarzą, karnacją i fryzurą. Można oceniać efekt estetyczny konkretnej zmiany, ale nie należy przypisywać jej gwarantowanego wpływu na zainteresowanie romantyczne.

Jeśli chcesz porównać dwa odcienie przed trwałą zmianą, oceń zdjęcia tej samej osoby w jednakowym oświetleniu, z tą samą fryzurą i wyrazem twarzy. To lepsza podstawa oceny własnego wyglądu niż ogólna ankieta o ulubionym kolorze włosów.

Podobne ograniczenia dotyczą prób oceniania ludzi na podstawie stereotypów. Przypisywanie brunetowi większej inteligencji lub blondynowi mniejszej powagi na podstawie samego koloru włosów nie ma uzasadnienia jako ocena charakteru konkretnej osoby. Nawet jeżeli w badaniu zaobserwowano takie skojarzenia, dowodzi to jedynie, że określeni obserwatorzy dokonywali podobnych ocen. Nie wynika z tego, że oceniane cechy rzeczywiście występowały.

Rozsądne korzystanie z wiedzy o preferencjach wymaga zatem rozdzielenia trzech poziomów: tego, co może zwracać uwagę podczas pierwszego kontaktu, tego, co podoba się konkretnej osobie, oraz tego, co prowadzi do wzajemnego zainteresowania i wyboru partnera. Kolor włosów może uczestniczyć w pierwszym z tych procesów. Dostępne ustalenia nie pozwalają natomiast nadać mu samodzielnej, przewidywalnej roli w pozostałych.

Jaki wniosek można wyciągnąć z badań i stereotypów?

Najkrótsza odpowiedź na pytanie z tytułu: w przytoczonych ankietach ciemniejsze włosy zyskiwały przewagę w deklaracjach, jednak nie pozwala to przewidywać gustu konkretnej kobiety ani tego, kogo wybierze na partnera.