ZTM Poznań organizuje transport publiczny w Poznaniu oraz na obszarach gmin objętych odpowiednimi porozumieniami, natomiast same przewozy wykonują operatorzy działający na podstawie zawartych umów. Dla pasażera najważniejsze jest jednak nie tyle rozróżnienie instytucji, ile zrozumienie sposobu działania całego systemu: trzeba znaleźć właściwą linię i aktualną trasę, dobrać bilet do czasu i obszaru podróży, prawidłowo go aktywować oraz spełnić warunki ewentualnej ulgi. Dopiero połączenie tych elementów daje pewność, że przejazd jest prawidłowo zaplanowany.
Nie ma jednego biletu, który byłby najkorzystniejszy dla wszystkich. Innego rozwiązania potrzebuje osoba wykonująca pojedynczy przejazd, innego turysta korzystający intensywnie z komunikacji przez kilka dni, a jeszcze innego mieszkaniec regularnie dojeżdżający do pracy. Równie ważna jak cena jest strefa, okres ważności, możliwość przesiadek, nośnik oraz sposób uruchomienia biletu. Najrozsądniejsza kolejność to najpierw sprawdzić wykonalną trasę, później dobrać do niej bilet, a dopiero na końcu porównywać koszt dostępnych wariantów.
Jak działa system ZTM w Poznaniu?
Zarząd Transportu Miejskiego pełni rolę organizatora lokalnego transportu zbiorowego. Oznacza to, że odpowiada za organizowanie systemu komunikacji, ustalanie lub koordynowanie rozkładów, zarządzanie częścią infrastruktury oraz określanie warunków obsługi pasażerów. Autobusy i tramwaje nie muszą być jednak bezpośrednio prowadzone przez sam ZTM. Przewozy realizują operatorzy działający na podstawie umów, natomiast pasażer korzysta ze wspólnego systemu linii, taryfy, przystanków i informacji pasażerskiej. Z jego punktu widzenia ważniejsze od nazwy konkretnego operatora jest więc to, czy kurs należy do systemu organizowanego przez ZTM i jakie zasady taryfowe obowiązują na danej trasie. To właśnie organizator publikuje rozkłady, informacje o zmianach, zasady dotyczące biletów i komunikaty potrzebne do zaplanowania przejazdu. Jednocześnie bieżący ruch może zostać zmieniony przez remont, awarię, wydarzenie miejskie albo inne czasowe ograniczenie. Mapa sieci i standardowy rozkład opisują zatem system planowy, a nie gwarancję identycznego przebiegu każdego kursu.
System biletowy trzeba rozumieć podobnie: nie jako katalog kilku produktów, lecz jako zestaw zasad określających, w jakich warunkach dany bilet jest ważny. Liczą się czas, strefa lub zakres trasy, nośnik, sposób zakupu oraz wymagane aktywowanie. W przypadku biletu ulgowego dochodzi jeszcze status pasażera i możliwość potwierdzenia prawa do ulgi. Sam fakt, że pasażer „ma PEKĘ” albo kupił bilet w aplikacji, nie wystarcza do oceny poprawności przejazdu, jeśli wybrany produkt nie obejmuje właściwego obszaru albo nie został prawidłowo uruchomiony.
Poznański system obejmuje zarówno bilety czasowe i krótkookresowe, jak i bilety okresowe oraz rozwiązania elektroniczne związane z systemem PEKA. Poszczególne warianty odpowiadają innemu sposobowi podróżowania. Przy pojedynczych kursach można rozliczać przejazd inaczej niż przy codziennych dojazdach przez kilka miesięcy. W efekcie dobór biletu staje się ostatnią częścią wcześniejszego planowania trasy, a nie pierwszą decyzją podejmowaną przed sprawdzeniem, gdzie właściwie trzeba pojechać.
Jakie bilety są dostępne w komunikacji miejskiej?
Jedną z podstawowych grup są bilety jednorazowe czasowe. W systemie występują bilety do 15, 45 i 90 minut, a czas ich ważności wyznacza okres, przez który można korzystać z objętej nimi komunikacji. W tym czasie można się przesiadać, o ile konkretny bilet obejmuje podróż zgodnie z zasadami taryfowymi. Przesiadka nie zatrzymuje ani nie wydłuża czasu – zegar biegnie dalej od momentu rozpoczęcia ważności biletu. Dla pasażera oznacza to, że bilet czasowy trzeba dobierać do całej podróży, a nie tylko do pierwszego odcinka. Jeżeli dojazd planowo zajmuje niemal cały okres ważności, bardzo mały zapas może okazać się problemem przy utrudnieniu lub dłuższym oczekiwaniu na przesiadkę. Nie powinno się więc wybierać wariantu wyłącznie według czasu jazdy pierwszym pojazdem. Przy trasie z przesiadką liczy się czas całej podróży objętej biletem.
Dla osób korzystających z komunikacji przez większą część dnia albo kilka kolejnych dni przewidziane są bilety krótkookresowe, między innymi 24-godzinne oraz 7-dobowe. Ich zaletą jest możliwość wykonywania wielu przejazdów w okresie ważności bez kupowania osobnego biletu za każdym razem. Taki wariant może być bardziej praktyczny podczas intensywnego zwiedzania miasta, kilkudniowego pobytu albo serii przejazdów rozłożonych w krótkim okresie. Nie wynika z tego jednak automatycznie, że bilet dobowy lub tygodniowy zawsze będzie tańszy. Osoba wykonująca dwa krótkie przejazdy może wykorzystać tylko niewielką część jego możliwości.
Przy biletach 24-godzinnych obowiązuje również promocja weekendowa: bilet skasowany od piątku od godz. 20:00 do końca soboty zachowuje ważność do północy z niedzieli na poniedziałek. Pozwala to korzystać z komunikacji przez znaczną część weekendu bez kupowania kolejnych biletów.
Inaczej działają bilety okresowe. Są przeznaczone przede wszystkim dla osób korzystających z transportu regularnie i mogą być przypisane do określonych stref oraz okresów obowiązywania. System PEKA pozwala dopasować długość biletu do potrzeb pasażera, a konkretne warianty i zasady wynikają z aktualnej taryfy. W tym przypadku koszt pojedynczej podróży przestaje być głównym kryterium – ważniejsza staje się liczba dni i częstotliwość przejazdów.
Osobną formą rozliczania jest tPortmonetka na karcie PEKA. Pozwala rozliczać przejazd według liczby przejechanych przystanków, a nie według z góry zakupionego czasu. Wymaga jednak prawidłowego używania karty podczas podróży. To rozwiązanie jest funkcjonalnie inne od biletu okresowego zapisanego na koncie, choć oba mogą być związane z systemem PEKA.
Ważna różnica: bilety jednorazowe czasowe do 15, 45 i 90 minut oraz rozliczenie z tPortmonetki działają bez podziału na strefy. Podział na strefy ma znaczenie dla biletów 24-godzinnych, 7-dobowych oraz okresowych. Przy tPortmonetce trzeba przyłożyć PEKĘ po wejściu i przed wyjściem z każdego pojazdu; przesiadki do 20 minut mogą być rozliczane jako jedna podróż (maksymalnie trzy przesiadki).
| Rodzaj biletu | Obowiązywanie | Normalny | Ulgowy 50% |
|---|---|---|---|
| 15 minut | Cała sieć | 5,00 zł | 2,50 zł |
| 45 minut | Cała sieć | 7,00 zł | 3,50 zł |
| 90 minut | Cała sieć | 9,00 zł | 4,50 zł |
| 24 godziny | Strefa A | 18,00 zł | 9,00 zł |
| 24 godziny | Strefy A+B+C+D | 24,00 zł | 12,00 zł |
| 7 dób | Strefa A | 59,00 zł | 29,50 zł |
| 7 dób | Strefy A+B+C+D | 94,00 zł | 47,00 zł |
Podane kwoty dotyczą podstawowych biletów; inne zasady obowiązują przy tPortmonetce, biletach okresowych i szczególnych uprawnieniach do przejazdów.
Przy porównywaniu tych możliwości łatwo popełnić błąd polegający na porównaniu samych nazw albo cen. „PEKA” nie oznacza jednego rodzaju biletu, tak jak „bilet w telefonie” nie określa jeszcze długości jego ważności czy strefy. Bilet należy rozpatrywać jako zestaw warunków: czas, obszar, sposób rozliczenia, nośnik i sposób aktywacji. Dopiero taki opis pozwala uczciwie zestawić dwa warianty.
Jak czytać sieć linii i planować przejazd?
Przy wyszukiwaniu połączenia zacznij od miejsca wyjazdu i celu, a nie od numeru linii, chyba że dobrze znasz już sieć. Wyszukiwarka połączeń może dobrać autobus lub tramwaj oraz ewentualne przesiadki. Gdy wybierasz kurs ręcznie, trzeba sprawdzić numer linii, kierunek, konkretny przystanek i godzinę. Ten sam numer linii jadącej w przeciwną stronę prowadzi oczywiście do innego celu, ale pomyłki zdarzają się również przy wariantach trasy lub czasowo zmienionych końcówkach. Nazwa linii sama w sobie nie rozstrzyga więc, czy znalazłeś właściwy kurs.
Przy przesiadce analiza powinna objąć oba odcinki. Znalezienie autobusu do miejsca przesiadki nic nie daje, jeżeli kolejny pojazd odjeżdża wcześniej, niż realnie można się do niego dostać. Trzeba uwzględnić czas dojścia pomiędzy przystankami, orientacyjny czas oczekiwania oraz margines na opóźnienie. W rozbudowanym węźle dwa przystanki o zbliżonych nazwach mogą znajdować się po różnych stronach skrzyżowania albo wymagać przejścia.
Ważny jest również dzień i godzina. Linie mogą kursować z inną częstotliwością wieczorem, w weekendy lub w określonych okresach. Nie powinno się zakładać, że połączenie znalezione na zwykły dzień roboczy będzie identyczne w święto. Rozkład powinien odpowiadać rzeczywistej dacie planowanej podróży.
Największą różnicę między planowaniem „na papierze” a rzeczywistym przejazdem wprowadzają czasowe zmiany. Remont może przesunąć przystanek, objazd zmienić część trasy, a wydarzenie miejskie doprowadzić do skrócenia albo czasowego zawieszenia niektórych kursów. Standardowa mapa sieci nadal pomaga zorientować się w komunikacji, ale w dniu utrudnień może nie wystarczyć.
Planowanie przejazdu jest zakończone dopiero wtedy, gdy zgadzają się rozkład i aktualna organizacja ruchu. Najpierw można ustalić trasę według sieci planowej, a przed podróżą sprawdzić komunikaty ZTM odnoszące się do konkretnej daty, linii i przystanku. Przy przesiadkach tę kontrolę trzeba przeprowadzić dla każdego odcinka, który może być objęty zmianą.
Jak wybrać bilet odpowiedni do swoich przejazdów?
Najłatwiej zacząć od częstotliwości. Osoba wykonująca jeden lub dwa przejazdy ma inne potrzeby niż ktoś, kto przez pięć dni dojeżdża rano i wieczorem. Następnie trzeba określić długość pobytu lub okres regularnego korzystania z komunikacji. Dopiero trzecim pytaniem powinien być obszar podróży: czy wszystkie przejazdy odbywają się w Poznaniu, czy trasa wychodzi do kolejnych stref taryfowych. Czwarty element to ewentualna ulga. Dopiero po ustaleniu tych parametrów porównanie cen pokazuje rzeczywistą różnicę między wariantami.
Przy pojedynczej podróży bilet czasowy może być prostszym wyborem. Trzeba wtedy oszacować całkowity czas jazdy, wliczając przesiadki. Jeżeli trasa znajduje się blisko granicy ważności wybranego biletu, tańszy wariant może pozostawiać tak mały margines, że niewielkie utrudnienie zmieni sytuację. Z kolei kupowanie znacznie dłuższego biletu „na wszelki wypadek” nie zawsze ma ekonomiczne uzasadnienie. Rozsądny wybór leży pomiędzy tymi skrajnościami.
Przy całodziennym poruszaniu się po mieście lepszym punktem odniesienia jest liczba planowanych przejazdów i możliwość korzystania z biletu przez cały okres jego ważności. Jeśli autobus lub tramwaj będzie potrzebny kilkakrotnie, nie powinno się automatycznie zakładać, że seria najtańszych biletów jednostkowych wygra z biletem krótkookresowym. Trzeba policzyć realny plan dnia, a nie hipotetycznie najtańszą pojedynczą podróż.
Regularne dojazdy przesuwają punkt ciężkości w stronę biletu okresowego albo rozliczania przejazdów przez PEKĘ, zależnie od sposobu podróżowania. Jeżeli pasażer korzysta z komunikacji niemal codziennie, ocena wariantu na podstawie ceny jednego kursu staje się mało użyteczna. Liczy się koszt obejmujący cały miesiąc lub dłuższy okres oraz wygoda codziennego użytkowania.
Dobieraj bilet w kolejności: częstotliwość przejazdów → długość korzystania z komunikacji → trasa i strefy → prawo do ulgi → cena. Odwrócenie tej kolejności sprzyja wybieraniu biletu pozornie taniego, ale niedopasowanego do rzeczywistej podróży.
Gdzie kupić i jak użyć biletu?
Bilety ZTM można kupować kilkoma kanałami: w punktach obsługi i sprzedaży, biletomatach, terminalach znajdujących się w pojazdach, aplikacjach mobilnych oraz za pośrednictwem systemu PEKA w zakresie obsługiwanych przez niego produktów. Sposób zakupu wpływa później na sposób potwierdzania ważności biletu. To właśnie ten etap jest źródłem wielu praktycznych pomyłek – pasażer zapłacił, ale nie wykonał czynności, która uruchamia ważność dokumentu przewozu.
Papierowy bilet kupiony do późniejszego wykorzystania trzeba skasować w pojeździe. Od momentu skasowania zaczyna biec czas jego ważności. Samo posiadanie nieskasowanego biletu papierowego nie daje więc takiego samego uprawnienia jak bilet prawidłowo skasowany.
Przy zakupie w terminalu działającym w pojeździe sytuacja wygląda inaczej. Pasażer wybiera właściwy bilet i płaci kartą lub obsługiwanym urządzeniem zbliżeniowym, a bilet istnieje w systemie elektronicznym. W razie kontroli znaczenie ma sposób przewidziany dla takiej formy zakupu, nie papierowe potwierdzenie, którego terminal może w ogóle nie drukować.
W przypadku biletu kupionego zbliżeniowo w terminalu podczas kontroli należy okazać tę samą kartę płatniczą lub urządzenie, którym opłacono przejazd. Taki bilet jest ważny od chwili dokonania zakupu.
Jeszcze inaczej funkcjonują bilety jednorazowe kupowane w aplikacjach mobilnych. Od września 2025 r. ich uruchomienie jest powiązane z pojazdem: pasażer skanuje kod QR dostępny wewnątrz albo wpisuje numer taborowy. Po tej operacji rozpoczyna się czas ważności biletu. Zakup przygotowany wcześniej w telefonie nie powinien więc prowadzić do przekonania, że bilet jest już aktywny, jeśli wymagany etap nie został wykonany.
Przy bilecie okresowym związanym z PEKA obowiązują jeszcze inne mechanizmy. Zakupiony online bilet okresowy jest zapisywany na koncie użytkownika, a konieczność dodatkowego transferu na fizyczną kartę pojawia się w określonych sytuacjach związanych z korzystaniem z jej dodatkowych funkcji. Z kolei aplikacja PEKA może służyć do okazywania biletu okresowego przy kontroli. Nie powinno się więc mieszać zasad aplikacji służących do zakupu jednorazowego biletu czasowego z działaniem samej aplikacji PEKA.
Przy problemie technicznym dobrze zachować informacje o transakcji i sprawdzić procedurę właściwą dla danego kanału sprzedaży. Samo obciążenie rachunku nie rozstrzyga automatycznie, czy prawidłowo powstał ważny bilet. Przed ruszeniem w dalszą podróż trzeba wiedzieć, czy aplikacja pokazuje aktywny dokument, czy papier został skasowany albo czy elektroniczny zakup został poprawnie zapisany w systemie.
Jakie zasady obowiązują podczas przejazdu i kontroli?
Podstawowym obowiązkiem pasażera jest posiadanie ważnego dokumentu przewozu odpowiadającego wykonywanej podróży. Ważność obejmuje więcej niż sam fakt zakupu: liczy się odpowiedni czas, strefa lub zakres przejazdu, a także wymagany sposób aktywacji. Przy bilecie ulgowym dochodzi obowiązek posiadania dokumentu potwierdzającego prawo do ulgi, jeśli przepisy wymagają jego okazania.
Kontrole mogą być prowadzone przez upoważnionych kontrolerów również w różnych porach dnia. Pasażer powinien umożliwić sprawdzenie biletu w formie właściwej dla użytego nośnika. Przy bilecie aplikacyjnym nie należy zakładać, że zrzut ekranu jest odpowiednikiem aktywnego biletu wyświetlanego w aplikacji. Przy bilecie zapisanym w systemie PEKA kontrola odbywa się zgodnie z zasadami przewidzianymi dla tego systemu.
Brak ważnego biletu może prowadzić do naliczenia należności za przejazd oraz opłaty dodatkowej. Analogiczny problem może powstać, gdy pasażer korzysta z biletu ulgowego, ale nie ma dokumentu potwierdzającego uprawnienie. Konkretne kwoty i procedury należy sprawdzać według aktualnych uchwał i regulaminów, ponieważ mogą się zmieniać.
Według taryfy obowiązującej od 1 września 2025 roku podstawowa opłata dodatkowa za jazdę bez ważnego biletu wynosi 350 zł. Przy opłaceniu jej podczas kontroli albo w ciągu siedmiu dni jest obniżana do 175 zł. Odrębnie rozpatruje się przypadki związane z dokumentowaniem ulg.
Nie każda nieprawidłowość ma jednak identyczny charakter. Pasażer, który w ogóle nie kupił biletu, znajduje się w innej sytuacji niż osoba mająca określone uprawnienie do ulgi, lecz nieposiadająca przy sobie wymaganego dokumentu. Regulamin może przewidywać możliwość późniejszego przedstawienia dokumentu i rozliczenia sprawy według określonej procedury. Nie powinno się jednak zakładać, że takie rozwiązanie działa dla każdego rodzaju braku biletu.
Szczególnym przypadkiem są awarie urządzeń lub systemu. Jeżeli niesprawność rzeczywiście uniemożliwia wykonanie obowiązku w sposób przewidziany przez regulamin, może zmieniać zasady kontroli. Awaria nie powinna być jednak traktowana jako ogólne zwolnienie ze wszystkich obowiązków pasażera. Trzeba ustalić, czego dokładnie dotyczyła, jakie urządzenia były niedostępne i co w takiej sytuacji przewidują aktualne zasady.
Najbezpieczniej przed przejazdem sprawdzić trzy rzeczy: czy bilet jest aktywny, czy obejmuje właściwy przejazd oraz czy masz przy sobie dokument potrzebny do skorzystania z ulgi. Ta krótka kontrola eliminuje sporą część problemów, których nie rozwiązuje samo stwierdzenie „przecież zapłaciłem za bilet”.
Kiedy obowiązują ulgi, wyjątki i odmienne zasady?
Prawo do ulgi wynika z określonego statusu pasażera i właściwych przepisów, ale możliwość skorzystania z niej podczas konkretnej podróży wymaga spełnienia warunków formalnych. Sama deklaracja, że ktoś jest uczniem, studentem, seniorem albo należy do innej uprzywilejowanej grupy, nie zawsze wystarcza. Znaczenie może mieć dokument potwierdzający status, termin jego ważności, sposób zapisania uprawnienia w systemie PEKA oraz obszar, na którym ulga obowiązuje. Każdy z tych elementów może być istotny podczas kontroli. Jeżeli określona ulga jest zapisana w systemie tylko do konkretnego dnia, późniejsze korzystanie z biletu ulgowego może wymagać jej ponownego potwierdzenia. W przypadku PEKA termin obowiązywania uprawnienia można sprawdzać na koncie albo w Punkcie Obsługi Klienta. Pasażer powinien więc kontrolować nie tylko ważność samego biletu, ale także ważność podstawy do jego obniżonej ceny. Prawo do ulgi jest kombinacją statusu i jego możliwego do zweryfikowania potwierdzenia.
Szczególnej uwagi wymaga karta PEKA na okaziciela. Pasażer korzystający z opłaty ulgowej sam wybiera odpowiedni wariant, ale podczas kontroli nadal musi posiadać dokument potwierdzający prawo do ulgi. Elektroniczne wybranie niższej stawki nie tworzy takiego prawa.
Nie wszystkie ulgi są też identyczne pod względem obszaru i warunków. Uprawnienie wynikające z przepisów krajowych może działać inaczej niż szczególna oferta taryfowa przyznawana określonej grupie przez miasto lub system PEKA. Własnej sytuacji nie należy więc oceniać przez analogię do znajomego korzystającego z innego rodzaju uprawnienia.
Zmiana wieku, zakończenie nauki, utrata określonego statusu albo wygaśnięcie dokumentu może oznaczać, że dotychczas używany wariant przestaje być prawidłowy. Przy bilecie okresowym warto sprawdzić tę kwestię jeszcze przed jego zakupem, a nie dopiero podczas kontroli.
Jak śledzić zmiany dotyczące biletów i linii?
Nie wszystkie informacje o komunikacji starzeją się w takim samym tempie. Podstawowa konstrukcja taryfy może obowiązywać przez dłuższy czas, natomiast rozkład konkretnej linii albo miejsce przystanku może zmienić się z dnia na dzień. Remont, awaria, wydarzenie sportowe czy przebudowa ulicy mogą spowodować objazd lub czasowe wyłączenie części trasy. To dlatego poradnik opisujący system poprawnie nie zastępuje bieżącego komunikatu dla konkretnego dnia.
Przed podróżą warto zaczynać od daty. Następnie trzeba sprawdzić linię i kierunek, później przystanek początkowy i docelowy oraz rozkład. Jeśli ZTM opublikował komunikat dotyczący danego odcinka, powinien zostać uwzględniony przed wyborem ostatecznego kursu. Tablice informacji pasażerskiej mogą dodatkowo pokazać bieżące odjazdy lub informacje o zakłóceniach.
Zmiana trasy może mieć także konsekwencję taryfową, zwłaszcza gdy przejazd obejmuje obszary poza Poznaniem. Strefa A obejmuje zasadniczo miasto Poznań, a dalsze strefy odnoszą się do obszarów podmiejskich objętych systemem. Jeżeli pasażer jedzie poza obszar objęty dotychczasowym biletem, nie powinien zakładać, że sam fakt korzystania z linii ZTM oznacza zachowanie tej samej ważności taryfowej.
Trasa i strefa są więc powiązane, ale nie są tym samym. Objazd nie zawsze zmienia taryfę, podobnie jak przejazd przez inną miejscowość nie powinien być oceniany bez sprawdzenia aktualnego przebiegu oraz zasad danego biletu. Jeśli zmiana dotyczy tylko czasowego przystanku w tej samej strefie, bilet może pozostać bez zmian. Jeśli jednak planowana podróż zaczyna lub kończy się w innym obszarze, trzeba ponownie sprawdzić wariant taryfowy.
Minimalna kontrola przed podróżą powinna objąć: komunikat dla danego dnia, aktualną linię i kierunek, właściwe przystanki, rzeczywisty lub planowy odjazd oraz strefę biletu. To bardziej użyteczne niż zapamiętywanie jednej mapy na wiele miesięcy i zakładanie, że nic się nie zmieniło.
FAQ – najczęstsze pytania o ZTM Poznań
Ile kosztuje bilet 15-, 45- i 90-minutowy w Poznaniu?
Bilet normalny na 15 minut kosztuje 5 zł, na 45 minut 7 zł, a na 90 minut 9 zł. Bilety ulgowe 50% kosztują odpowiednio 2,50 zł, 3,50 zł i 4,50 zł.
Czy bilet czasowy ZTM Poznań jest ważny poza strefą A?
Tak. Bilety jednorazowe czasowe działają na całej sieci ZTM, bez podziału na strefy A, B, C i D. Strefy dotyczą biletów krótkookresowych i okresowych.
Jak korzystać z tPortmonetki na karcie PEKA?
Przyłóż kartę do czytnika po wejściu do pojazdu i ponownie przed wyjściem. Opłata zależy od liczby przejechanych przystanków; przy przesiadce w czasie do 20 minut możliwa jest kontynuacja rozliczenia, maksymalnie przez trzy przesiadki.
Jak aktywować bilet kupowany w aplikacji mobilnej?
W trakcie zakupu należy zeskanować kod QR znajdujący się w pojeździe albo wpisać jego numer taborowy. Wciąż ważnego biletu czasowego nie trzeba ponownie aktywować po przesiadce.
Ile kosztuje dobowy i tygodniowy bilet na komunikację miejską?
Bilet 24-godzinny kosztuje 18 zł w strefie A albo 24 zł na wszystkie strefy. Bilet 7-dobowy kosztuje odpowiednio 59 zł i 94 zł w taryfie normalnej.
Czy bilet 24-godzinny może wystarczyć na cały weekend?
Tak. Zgodnie z promocją Weekend 24 h bilet skasowany od piątku od godziny 20:00 do końca soboty jest ważny do godziny 24:00 w niedzielę.
Jaka jest opłata dodatkowa za jazdę bez biletu?
Podstawowa opłata dodatkowa wynosi 350 zł, a przy opłaceniu na miejscu albo w ciągu siedmiu dni od wystawienia – 175 zł. Do tego może dojść należność za sam przejazd.



