Konkubinat jest faktycznym związkiem dwóch osób prowadzących wspólne życie, ale w polskim prawie nie wywołuje automatycznie wszystkich skutków przewidzianych dla małżeństwa. Partnerzy mogą wspólnie kupić mieszkanie, zaciągnąć kredyt, zabezpieczyć się testamentem, udzielić sobie pełnomocnictw czy upoważnić się do informacji medycznych, lecz każde z tych uprawnień ma własną podstawę. Nie powstaje jeden ustawowy „pakiet” praw partnera podobny do tego, który wiąże się z zawarciem małżeństwa. Najbardziej praktyczne pytanie brzmi więc nie „jakie prawa daje konkubinat?”, ale „z czego wynika moje konkretne prawo do mieszkania, majątku, informacji, spadku albo działania za partnera?”. Ta różnica staje się szczególnie ważna przy rozstaniu, chorobie lub śmierci jednej z osób.
Czym jest konkubinat i jaki ma status prawny w Polsce?
W orzecznictwie konkubinat opisuje się jako trwałe wspólne pożycie obejmujące więź emocjonalną, fizyczną i gospodarczą, bez formalnego węzła małżeńskiego. Taka relacja jest faktem mającym znaczenie w niektórych przepisach, ale nie stanowi odpowiednika małżeństwa jako całościowej instytucji prawa rodzinnego. Samo wieloletnie mieszkanie razem, prowadzenie jednego gospodarstwa i wspólne finansowanie codziennych wydatków nie tworzy automatycznie wspólności majątkowej ani ustawowego dziedziczenia. Nie można też założyć, że po rozstaniu każdej osobie należy się połowa tego, co zgromadzono w czasie związku.
To od razu zmienia sposób oceny praw partnerów. W małżeństwie część skutków pojawia się na podstawie samego zawarcia związku: przykładem jest ustawowa wspólność majątkowa, jeśli małżonkowie nie ustanowili innego ustroju. W konkubinacie trzeba ustalać oddzielnie, kto jest właścicielem konkretnej rzeczy, kto podpisał umowę, kto finansował zakup i czy strony ustanowiły współwłasność. Podobnie osobno analizuje się sytuację mieszkania, spadku, zobowiązań czy reprezentacji.
W 2026 roku parlament uchwalił ustawę o statusie osoby najbliższej w związku i umowie o wspólnym pożyciu, która miała wprowadzić szereg nowych uprawnień dla związków nieformalnych. Ustawa została jednak zawetowana przez Prezydenta 17 lipca 2026 roku, a 17 września 2026 roku Sejm nie uzyskał większości potrzebnej do ponownego jej uchwalenia. W konsekwencji regulacja ta nie weszła w życie. Opisy jej planowanych rozwiązań nie mogą być traktowane jako obowiązujące prawa partnerów.
W czym prawa partnerów różnią się od praw małżonków?
Najważniejsza różnica nie polega na tym, że osoba żyjąca w konkubinacie „nie ma żadnych praw”. Ma ich wiele, ale wynikają one z odrębnych przepisów, dokumentów i konkretnych relacji prawnych. Małżeństwo uruchamia natomiast szereg skutków bez konieczności podpisywania dla każdego z nich osobnej umowy.
Dobrym przykładem jest majątek. Między małżonkami co do zasady powstaje z chwilą zawarcia małżeństwa wspólność ustawowa, obejmująca określony majątek nabywany podczas jej trwania. Długotrwały konkubinat takiego skutku nie wywołuje. Jeśli mieszkanie kupi wyłącznie jedna osoba i tylko ona zostanie właścicielem, wieloletnie wspólne zamieszkiwanie drugiego partnera nie tworzy automatycznie udziału w nieruchomości. Sytuacja będzie inna, gdy oboje zostaną wpisani jako współwłaściciele.
Podobna różnica dotyczy podatków. Małżonkowie spełniający ustawowe warunki mogą skorzystać ze wspólnego rozliczenia PIT. Sam fakt prowadzenia wspólnego gospodarstwa przez partnerów pozostających bez ślubu nie daje takiej możliwości.
Jeszcze wyraźniej różnica ujawnia się przy śmierci jednej z osób. Małżonek należy do kręgu spadkobierców ustawowych, natomiast partner z konkubinatu nie dziedziczy tylko dlatego, że pozostawał ze zmarłym we wspólnym pożyciu. Można poprawić jego sytuację testamentem, ale testament nie zmienia partnera w małżonka i nie odtwarza wszystkich podatkowych ani spadkowych skutków małżeństwa.
W podatku od spadków i darowizn małżonek może korzystać, po spełnieniu warunków ustawowych, ze szczególnego zwolnienia przewidzianego dla najbliższej rodziny. Konkubent nie uzyskuje takiego statusu tylko z racji pozostawania w związku.
| Sytuacja | Małżeństwo | Konkubinat |
|---|---|---|
| Majątek nabywany w związku | Co do zasady wspólność ustawowa, o ile nie ustalono innego ustroju. | Nie powstaje wspólność ustawowa; rozstrzygają tytuły własności i umowy. |
| Dziedziczenie ustawowe | Małżonek jest spadkobiercą ustawowym. | Partner nie dziedziczy ustawowo z racji związku. |
| Podatek od spadków i darowizn | Możliwe zwolnienie dla najbliższej rodziny na ustawowych warunkach. | Zasadniczo III grupa podatkowa. |
| Wspólny PIT | Możliwy po spełnieniu ustawowych warunków. | Nie przysługuje na podstawie samego pożycia. |
| Informacje medyczne | Zależą od zasad praw pacjenta i jego upoważnień. | Partner może być osobą bliską; upoważnienie ułatwia dostęp. |
Majątek, pieniądze i zobowiązania partnerów
Przy majątku pierwsze pytanie powinno brzmieć: kto formalnie nabył daną rzecz? Jeżeli samochód kupił jeden z partnerów na własne nazwisko, nie staje się on automatycznie współwłasnością drugiego tylko dlatego, że oboje nim jeździli lub wspólnie prowadzili gospodarstwo. Jeżeli nieruchomość została kupiona przez dwie osoby i w dokumentach określono ich udziały, mamy natomiast do czynienia ze współwłasnością wynikającą z konkretnego tytułu.
Więcej trudności pojawia się wtedy, gdy formalna własność i rzeczywiste finansowanie nie pokrywają się. Jeden partner może być właścicielem mieszkania, podczas gdy drugi przez lata finansował część rat, remontów lub wyposażenia. Taka sytuacja nie oznacza automatycznego nabycia udziału we własności. Może natomiast prowadzić do roszczeń o rozliczenie określonych nakładów lub świadczeń, jeżeli istnieje odpowiednia podstawa prawna i można ją wykazać. Sądowa kwalifikacja takiego roszczenia zależy od konkretnego sposobu finansowania, ustaleń między partnerami i zgromadzonych dowodów.
Z tego powodu przelewy, umowy i dokumenty zakupu mają w konkubinacie większe znaczenie, niż można sądzić podczas zgodnego związku. Jeśli partnerzy kupują kosztowną rzecz razem, ustalenie od początku, kto jest właścicielem i w jakim udziale, może oszczędzić później sporu o znaczenie wieloletnich wpłat. Sama deklaracja „wszystko mieliśmy wspólne” może okazać się znacznie słabsza niż dokument określający własność.
Jak wygląda to w praktyce? Relacja osoby mieszkającej u partnera
W dyskusji opublikowanej 10 października 2026 r. użytkownik Reddita gobbek opisał swoje obecne rozliczenia mieszkaniowe. Przeprowadził się do mieszkania należącego do partnera i dokłada się do czynszu, rachunków oraz raty jego kredytu. Według relacji miesięczny koszt przypadający na autora wpisu wynosi około 1500 zł, podczas gdy wcześniej za wynajmowaną kawalerkę płacił ponad 3000 zł. Autor traktuje wpłatę jako koszt korzystania z lokalu i uznaje obecny układ za korzystny, ale zaczął się zastanawiać, czy udział w spłacie cudzego kredytu jest rozsądny. Nie opisał sporu sądowego ani roszczenia o własność.
Przypadek pokazuje różnicę między opłacalnością codziennego porozumienia a jego skutkami prawnymi: niższy koszt mieszkania nie daje automatycznie udziału w nieruchomości. Jeżeli partnerzy chcą inaczej rozliczać takie wpłaty przy rozstaniu, powinni wcześniej jasno ustalić ich charakter i udokumentować swoje uzgodnienia.
Źródło relacji – oryginalny wpis na Reddicie
Podobnie działa odpowiedzialność za długi. Wspólne zamieszkanie nie powoduje, że każda osoba automatycznie odpowiada za zobowiązania partnera. Zasadniczo znaczenie ma to, kto zaciągnął konkretny dług, kto podpisał umowę, czy partner został współdłużnikiem albo czy udzielił poręczenia. Samo prowadzenie wspólnego gospodarstwa nie zastępuje podpisu pod umową.
W razie rozstania nie przeprowadza się więc klasycznego podziału majątku wspólnego według reguł dotyczących małżonków, ponieważ taka wspólność z samego konkubinatu nie powstała. Trzeba kolejno ustalić własność poszczególnych składników, ewentualną współwłasność oraz roszczenia wynikające z finansowania lub nakładów. To bardziej „rozplątywanie” konkretnych stosunków majątkowych niż podział jednego wspólnego majątku.
Dziedziczenie i sytuacja po śmierci partnera
Śmierć partnera jest jednym z momentów, w których brak małżeństwa może mieć największe konsekwencje. Osoba pozostająca w konkubinacie nie jest z samego tego powodu spadkobiercą ustawowym. Jeśli zmarły nie pozostawił skutecznego testamentu, spadek przypadnie osobom wskazanym przez przepisy prawa spadkowego, a wieloletni partner może nie otrzymać z niego nic.
Testament pozwala powołać partnera do spadku. Nie usuwa jednak wszystkich problemów. Po pierwsze, musi być sporządzony w prawidłowej formie. Po drugie, znaczenie ma struktura majątku i prawa innych osób. Zstępni, małżonek, a w określonych warunkach również rodzice spadkodawcy mogą należeć do osób uprawnionych do zachowku. Partner z konkubinatu nie uzyskuje natomiast prawa do zachowku wyłącznie z racji związku.
Dlatego zabezpieczenia po śmierci nie powinno się sprowadzać do zdania „napiszemy testament”. Najpierw trzeba określić cel. Jeżeli chodzi o zapewnienie partnerowi udziału w całym spadku, narzędziem może być testament. Jeśli problemem jest konkretne mieszkanie, trzeba sprawdzić również, kto już obecnie jest jego właścicielem i czy ustanowiono współwłasność. Jeżeli najważniejsze jest zapewnienie środków finansowych natychmiast po śmierci, odrębnym rozwiązaniem może być wskazanie partnera jako osoby uprawnionej do określonego świadczenia ubezpieczeniowego.
Świadczenie wypłacane osobie wskazanej w ubezpieczeniu nie jest tym samym co dziedziczenie. To ważne, ponieważ poszczególne instrumenty rozwiązują odmienne problemy. Testament nie zmienia istniejącego tytułu własności za życia i nie gwarantuje automatycznie płynności finansowej w każdej sytuacji.
Do tego dochodzą podatki. Nawet skuteczne powołanie partnera w testamencie nie daje mu automatycznie podatkowej pozycji małżonka. Planowanie dziedziczenia w konkubinacie powinno więc obejmować nie tylko pytanie „kto dostanie majątek?”, ale też konsekwencje podatkowe i możliwe roszczenia innych osób.
W 2026 roku partner, który otrzymuje spadek lub darowiznę od drugiego partnera, zasadniczo podlega zasadom III grupy podatkowej. Kwota wolna wynosi dla tej grupy 5733 zł (przy uwzględnieniu nabyć od tej samej osoby według ustawowych reguł). Dopiero od odpowiednio obliczonej nadwyżki ustala się podatek. To powód, dla którego sporządzenie testamentu i zaplanowanie ewentualnego podatku należy potraktować jako dwa odrębne zadania.
Mieszkanie, wspólne gospodarstwo i codzienne korzystanie z lokalu
Wieloletnie zamieszkiwanie w cudzym mieszkaniu nie tworzy automatycznie współwłasności. Nie oznacza też samo przez się, że partner staje się stroną umowy najmu. W sporze o lokal punktem wyjścia pozostaje tytuł prawny.
Jeżeli mieszkanie należy do obojga partnerów jako współwłaścicieli, każdy ma własne prawo wynikające z udziału. Gdy właścicielem jest wyłącznie jedna osoba, sytuacja drugiej jest inna. Jeszcze inny układ powstaje przy najmie, gdy trzeba sprawdzić, kto zawarł umowę i czy konkretny przepis przyznaje drugiemu partnerowi ochronę.
To szczególnie istotne przy rozstaniu. Sam fakt, że ktoś przez wiele lat mieszkał w lokalu i ponosił część kosztów życia, nie pozwala bez dalszej analizy stwierdzić, że może pozostać tam bezterminowo albo że przysługuje mu udział w nieruchomości. Potrzebne jest ustalenie własności, treści umów, charakteru korzystania z lokalu i ewentualnych innych podstaw prawnych.
Tak samo nie da się jednym zdaniem odpowiedzieć na pytanie, co nastąpi po śmierci właściciela lub najemcy. W zależności od rodzaju lokalu i tytułu prawnego mogą mieć znaczenie przepisy szczególne dotyczące najmu, dziedziczenia i ochrony lokatorów. Samo istnienie konkubinatu nie rozstrzyga prawa do pozostania w konkretnym mieszkaniu.
Ważny wyjątek: wstąpienie w najem po śmierci partnera
Art. 691 § 1–2 Kodeksu cywilnego przewiduje, że osoba pozostająca faktycznie we wspólnym pożyciu z najemcą może po jego śmierci wstąpić w stosunek najmu lokalu mieszkalnego, jeżeli stale zamieszkiwała z nim w tym lokalu aż do śmierci. Nie oznacza to dziedziczenia mieszkania ani nabycia jego własności. Przepis dotyczy sytuacji śmierci najemcy, a nie automatycznie każdego przypadku śmierci właściciela. Dlatego przy ocenie prawa do pozostania w lokalu trzeba najpierw ustalić, czy zmarły był najemcą, czy właścicielem i gdzie znajdowało się rzeczywiste centrum życia partnerów.
Przepisy dotyczące ochrony lokatorów mogą zapewniać ochronę również osobom, które nie są małżonkami, jeśli spełniają określone przesłanki. Z drugiej strony przy eksmisji, przemocy lub zajmowaniu lokalu bez tytułu prawnego obowiązują szczególne reguły. Sąd bada wtedy konkretną sytuację i ustawowe przesłanki, a nie tylko to, czy osoby pozostawały w związku.
Dzieci, rodzicielstwo i kontakty z dzieckiem
Prawa dziecka nie zależą od tego, czy jego rodzice zawarli małżeństwo. Status konkubinatu nie ogranicza sam w sobie prawa dziecka do utrzymania, kontaktów z rodzicami ani pozostałych uprawnień wynikających z pochodzenia. Dla pozycji dorosłego decydujące jest jednak to, czy jest rodzicem prawnym, a nie sam fakt pozostawania w związku z matką lub ojcem dziecka.
W konkubinacie szczególne znaczenie ma prawidłowe ustalenie pochodzenia dziecka i – gdy jest to potrzebne – uznanie ojcostwa. To właśnie rodzicielstwo stanowi podstawę praw i obowiązków wobec dziecka. Konkubinat sam nie tworzy władzy rodzicielskiej.
Po rozstaniu rodziców nie znika również prawo i obowiązek utrzymywania kontaktów z dzieckiem. Kontakty są odrębną kwestią od samej władzy rodzicielskiej i w przypadku konfliktu mogą zostać uregulowane przez sąd. Punktem odniesienia jest dobro dziecka. Z tego powodu sąd może określić sposób kontaktów, ograniczyć je, a w szczególnych sytuacjach również zakazać.
Inaczej wygląda sytuacja osoby, która przez lata wychowywała dziecko partnera, lecz nie jest jego rodzicem prawnym. Długotrwałe faktyczne sprawowanie pieczy może mieć znaczenie dla możliwości żądania uregulowania kontaktów na zasadach stosowanych odpowiednio do innych osób bliskich dziecku. Nie prowadzi jednak samo przez się do powstania władzy rodzicielskiej ani do uzyskania statusu rodzica.
Informacje medyczne, reprezentacja i inne uprawnienia w praktyce
Ochrona partnerów w medycynie jest bardziej złożona niż prosty podział na „małżonek ma dostęp, konkubent nie ma”. Przepisy posługują się pojęciem osoby bliskiej, które może obejmować również osobę pozostającą we wspólnym pożyciu. Nie tworzy to jednak nieograniczonego prawa partnera do informacji i podejmowania decyzji za dorosłego pacjenta.
Jeżeli pełnoletni, świadomy pacjent chce, aby partner otrzymywał informacje o jego stanie zdrowia lub miał dostęp do dokumentacji, najbezpieczniejszym rozwiązaniem jest wyraźne upoważnienie tej osoby. Pacjent może sam wskazać, komu personel ma przekazywać informacje. Może również upoważnić konkretną osobę do dokumentacji medycznej. Partner nie musi być małżonkiem ani krewnym, aby takie upoważnienie otrzymać.
Ma to znaczenie praktyczne, ponieważ kryzys zdrowotny jest złym momentem na ustalanie, co pacjent „na pewno chciał”. Jeżeli dokument został wcześniej złożony w placówce lub odpowiednio zapisany w systemie, możliwość wykazania uprawnienia jest znacznie prostsza. Sam dokument przechowywany wyłącznie w domu może być formalnie prawidłowy, ale mało użyteczny, gdy nikt nie może go szybko odnaleźć.
Istnieje też ważny wyjątek na wypadek nagłego zdarzenia. Rzecznik Praw Pacjenta wyjaśnia, że gdy pacjent trafi do szpitala nieprzytomny i wcześniej nikogo nie upoważnił, lekarz może przekazać informacje osobie bliskiej, w tym partnerowi pozostającemu we wspólnym pożyciu. Nie jest to jednak generalne pełnomocnictwo do wyrażania za pacjenta zgody na leczenie. Dlatego wcześniejsze upoważnienia nadal ułatwiają praktyczne załatwianie spraw medycznych.
Po śmierci pacjenta obowiązują odrębne reguły. Dokumentację może uzyskać między innymi osoba bliska, do której może należeć partner pozostający ze zmarłym we wspólnym pożyciu. Znaczenie mogą mieć jednak sprzeciw wyrażony wcześniej przez pacjenta albo sprzeciw innej osoby bliskiej, a w razie konfliktu sprawa może wymagać rozstrzygnięcia sądu.
Upoważnienie do informacji medycznej nie jest przy tym pełnomocnictwem do wszystkich spraw partnera. Osobno trzeba oceniać możliwość działania w banku, urzędzie, przed ubezpieczycielem czy przy zarządzaniu określonym majątkiem. Dokument powinien odpowiadać konkretnej czynności, a nie abstrakcyjnej potrzebie „reprezentowania partnera wszędzie”.
Jak można zabezpieczyć interesy partnerów?
Najskuteczniejsze zabezpieczenie konkubinatu nie polega na sporządzeniu jednego dokumentu nazwanego „umową partnerską”, który miałby zastąpić małżeństwo. Ochronę trzeba budować według obszarów ryzyka. Innego narzędzia wymaga własność nieruchomości, innego dziedziczenie, a jeszcze innego dostęp do informacji podczas pobytu w szpitalu.
Przy większych zakupach znaczenie ma przede wszystkim prawidłowe określenie własności. Jeżeli oboje finansują mieszkanie i rzeczywiście mają być jego współwłaścicielami, powinno to wynikać z odpowiednich dokumentów, a udziały nie powinny pozostawać wyłącznie kwestią ustnych ustaleń. Podobnie warto dokumentować większe nakłady na majątek należący wyłącznie do drugiego partnera.
Praktyczna wskazówka: oddziel własność mieszkania od kredytu
Przed wspólnym finansowaniem nieruchomości porównaj trzy dokumenty: akt notarialny i dział II księgi wieczystej, które pozwalają ustalić własność; umowę kredytową, z której wynika odpowiedzialność wobec banku; oraz pisemne ustalenia dotyczące wkładów i spłaty rat. Wpisanie partnera jako współkredytobiorcy nie czyni go automatycznie współwłaścicielem. Jeżeli celem jest przyznanie udziału w nieruchomości, trzeba zadbać o właściwą czynność prawną, co do zasady w formie aktu notarialnego.
W sprawach na wypadek śmierci podstawowym zagadnieniem jest testament, ale nie musi być jedynym elementem planu. Trzeba ustalić, czy celem jest dziedziczenie całego majątku, otrzymanie konkretnego składnika, zachowanie możliwości mieszkania czy zapewnienie określonej sumy pieniędzy. Dopiero do tak sformułowanego celu dobiera się właściwe rozwiązanie.
Reprezentacja wymaga pełnomocnictwa o odpowiednim zakresie. Nie każde pełnomocnictwo działa w każdej instytucji i nie każda czynność może być wykonana na podstawie dowolnej jego formy. Dokument trzeba więc dopasować do spraw, które partner rzeczywiście ma móc załatwić.
Osobno należy potraktować ochronę medyczną. Upoważnienie do informacji o stanie zdrowia i dokumentacji medycznej powinno zostać udzielone w taki sposób, aby w razie potrzeby można było je szybko zweryfikować. Dobrym zabezpieczeniem nie jest dokument, o którego istnieniu wie tylko osoba leżąca nieprzytomna w szpitalu.
Przy dzieciach nie da się natomiast umową między partnerami dowolnie stworzyć statusu rodzica czy przenieść władzy rodzicielskiej. W tym obszarze działają przepisy prawa rodzinnego i nadrzędna zasada dobra dziecka.
Najważniejsze ograniczenia i popularne nieporozumienia
Częstym błędem jest przekonanie, że po określonej liczbie lat konkubinat zaczyna być prawnie traktowany jak małżeństwo. Sam czas trwania związku nie tworzy małżeńskiej wspólności majątkowej ani ustawowego prawa do spadku.
Inne uproszczenie działa w przeciwną stronę: „konkubent nie ma żadnych praw”. To również nie jest prawdą. Partner może być współwłaścicielem nieruchomości, stroną wspólnej umowy, spadkobiercą testamentowym, osobą upoważnioną do informacji medycznych, beneficjentem określonego świadczenia albo osobą chronioną przez szczególny przepis. Każde z tych uprawnień wynika jednak z własnej podstawy.
Kolejny błąd dotyczy majątku: finansowanie zakupów przez obie osoby nie zawsze jest równoznaczne ze współwłasnością. Przy sporze trzeba oddzielić prawo własności od ewentualnego roszczenia o zwrot nakładów czy rozliczenie świadczeń.
W medycynie natomiast nie warto polegać wyłącznie na przekonaniu, że personel „przecież wie, że jesteśmy razem”. Nawet gdy prawo przewiduje określone znaczenie wspólnego pożycia, formalne wskazanie partnera jako osoby upoważnionej ogranicza ryzyko sporu i opóźnień w dostępie do informacji.
Najczęstsze pytania o prawa partnerów w konkubinacie
Czy konkubinat po kilku latach daje takie same prawa jak małżeństwo?
Nie. Sam upływ czasu nie powoduje powstania wspólności majątkowej małżeńskiej, prawa do ustawowego spadku ani możliwości wspólnego rozliczania PIT. Poszczególne prawa mogą jednak wynikać z umowy, własności albo szczególnych przepisów.
Czy konkubent dziedziczy mieszkanie po zmarłym partnerze?
Nie z samego faktu pozostawania w związku. Partner może dziedziczyć na podstawie skutecznego testamentu lub już posiadać udział we własności. Trzeba też sprawdzić ewentualny zachowek i podatek od spadków.
Czy spłacanie kredytu partnera daje prawo do jego mieszkania?
Samo finansowanie rat nie daje automatycznie udziału we własności. Może natomiast mieć znaczenie dla rozliczenia określonych wpłat. Dużo zależy od ich charakteru, umów i dowodów. Własność nieruchomości należy oceniać osobno od zobowiązania kredytowego.
Czy po śmierci partnera można dalej mieszkać w wynajmowanym lokalu?
W określonych sytuacjach tak. Art. 691 Kodeksu cywilnego dopuszcza wstąpienie w najem przez osobę pozostającą faktycznie we wspólnym pożyciu ze zmarłym najemcą, jeśli stale z nim zamieszkiwała do chwili śmierci. Nie jest to równoznaczne z odziedziczeniem lokalu.
Czy konkubent ma prawo do informacji o stanie zdrowia partnera?
Może być uznany za osobę bliską na gruncie praw pacjenta. Gdy pełnoletni pacjent może świadomie decydować, najlepiej wskazać partnera w upoważnieniu. W sytuacji nieprzytomności istnieją szczególne zasady przekazywania informacji osobie bliskiej.
Do jakiej grupy podatkowej należy partner w konkubinacie?
Co do zasady do III grupy podatkowej, jeśli nabywa spadek lub darowiznę od drugiego partnera i nie łączy ich inny stosunek uzasadniający korzystniejszą kwalifikację. W 2026 roku kwota wolna dla III grupy wynosi 5733 zł.
Czy w Polsce weszła w życie ustawa o statusie osoby najbliższej z 2026 roku?
Nie. Ustawę uchwaloną 29 maja 2026 roku zawetowano 17 lipca 2026 roku. Sejm 17 września 2026 roku nie uzyskał wymaganej większości do jej ponownego uchwalenia.
Bibliografia i źródła
Pokaż źródła (3)
1. Kodeks cywilny – tekst jednolity, Dz.U. z 2026 r. poz. 795. Elektroniczny Dziennik Ustaw.Potwierdza: podstawy prawne własności, dziedziczenia testamentowego i wstąpienia w stosunek najmu (art. 691).
2. Sejm RP – przebieg prac nad ustawą o statusie osoby najbliższej (druk nr 2110). Oficjalny przebieg prac legislacyjnych.Potwierdza: uchwalenie ustawy w maju 2026 roku, weto z 17 lipca i nieskuteczne głosowanie z 17 września.
3. Ministerstwo Finansów – stawki i limity podatku od spadków i darowizn. Informacja urzędowa.Potwierdza: przynależność do III grupy podatkowej osób nienależących do dwóch wcześniejszych grup oraz kwotę wolną 5733 zł.



